حسين مدرسى طباطبائى
179
برگى از تاريخ قزوين ( فارسى )
مزبور معمول است و از قرار رقم اشرف به تاريخ شهر رجب سنهء 1092 . . . . . . . . . . . . . مقرر است كه ( 25 ) فرمان شاه سليمان صفوى مورخ صفر 1103 در واگذاردن توليت آستانهء شاهزاده حسين با موقوفات و سيورغال و مستمريات آن به مير محمد نصير مرعشى كه چنانكه ديديم فرزند مير عبد القادر متولى پيشين آن بوده است . با اشاره به فرامين و احكام پادشاهان پيش و تأكيد در باب حقابهء موقوفهء دستجرد اقبال كه چنانكه در سند شمارهء 1 ديديم آن را كياملك هزاراسپى بر مزار شريف وقف نموده بود . نام محالى كه سيورغال آستانه از آنها مقرر بوده ، همچنين نام موقوفات مزار پشت سند نوشته شده كه به خاطر فرسودگى قابل خواندن نيست و در آن ميان نامهاى ملك آباد و درويشآباد و دستجرد اقبال و باتومجين قهپايه و چهار دانگ شنستق علياى رامند و كچلجرد و جوسقمره و برزلجين و آب دو رود ارنزك و دزج شصت روز پس از نوروز و امينقان دشتبى و مستمرى از بابت مال و جهات ساوج بلاغ ديده مىشود . حكم جهان مطاع شد آنكه چون علوشان و رفعت مكان سادات مرعشى به اعتبار صحت نسب بر پيشگاه خاطر خورشيد مظاهر / اقدس ظاهر و هويدا ، و سلاطين گردون مكين سبق و خواقين سپهر تمكين سلف از قرار مضامين فرامين و احكام در تعظيم و تكريم / ايشان عنايت بىنهايت مرعى و مبذول